Darkness, Darkness

Iedere dag opnieuw. Dag in dag uit. Die twijfel, die negatieve gedachten, het walgen van mezelf als ik in de spiegel kijk. Hoe vaak ik m’n eigen crematie al wel niet heb gevisualiseerd, ik heb zelfs alles al op papier heb staan voor als het moment daar is. De juiste muziek, de aankleding, alles is al geregeld. Hoe vaak ik wel niet heb gehoopt dat die naderende vrachtwagen me zou scheppen of dat ik gewoon ’s avonds ga slapen en nooit meer wakker word. Ik hou niet van het leven, ik hou niet van wie ik ben. Wees niet bang, ik doe mezelf niets aan. Ik denk er weliswaar vaak over na, ik heb er van alles over uitgeplozen, maar ik kan het niet. Al die lugubere mogelijkheden, ik kan dat echt niet. Dan maar een leven zoals het nu is. Ik ben immers niet anders gewend.

Suïcide egoïstisch? Voor de nabestaanden? Draai het eens om. Is het niet egoïstisch van anderen om maar te verwachten dat je je leven leidt (lijdt), zodat zij geen verdriet om jou hoeven te hebben? Ik ben ook maar op de wereld gezet zonder dat ik er om gevraagd heb en dan moet ik me maar plus minus 80 jaar redden. En ik vraag me dagelijks af hoe het komt dat ik zo denk en ben. Ik heb een uitstekende opvoeding gehad, ik heb de beste ouders van de wereld. Ik heb nooit iets traumatisch meegemaakt, ik heb een dak boven m’n hoofd, ik heb werk, ik hoef niet ieder dubbeltje om te draaien, ik ben door een aantal mensen geliefd, ik word nota bene vader. Ik ben, hoewel ik niet meer heb dan een veterstrik- en zwemdiploma, intelligent (kijk mama, ik kan heus wel iets positiefs over mezelf zeggen), ik ben gezond -nou ja, in ieder geval lichamelijk dan-, ik heb een goed hart. Waar komt dat negativisme dan vandaan? Leg ik mezelf teveel druk op, ben ik gewoon nooit tevreden? Misschien zit juist m’n intelligentie mij wel in de weg. Denk ik daardoor teveel na.

“Je moet er met iemand over praten”, hoe vaak heb ik dat wel niet gehoord? Het is allemaal met goede bedoelingen gezegd hoor, maar wat heeft praten met iemand nou voor zin? Als ik dus met een professioneel iemand zou gaan praten over mijn problemen ga ik na verloop van tijd wel van mezelf houden, dan vind ik het leven wel leuk? Met alle respect, maar wat een flauwekul. Ik geloof nog eerder in een kampioenschap van Feyenoord dit jaar dan in dat praten over dingen mij zal helpen.

Om daar op verder te borduren. Ondanks al mijn pessimisme, zwarte ziel en het gebrek aan enig zelfvertrouwen, verander ik als het om muziek en voetbal gaat in een soort arrogante zelfingenomen klootzak. Kijk, een hele goede vriend en m’n beste vriendin (ja ja mensen, een hechte vriendschap tussen een jongetje en een meisje zonder elkaar te willen bespringen of iets anders van elkaar te willen kan gewoon) hebben een teringhekel aan Nirvana. Daar kan ik nog inkomen. Die controversiële teksten, de toch vrij aparte stem van Kurt Cobain. Ja, dat je daar niet van houdt kan ik begrijpen. Maar als jij naar Django Wagner, van die USB-stick Plug-and-Play herrie of Coldplay luistert en je hebt kritiek op mijn muzieksmaak, dan neem ik je niet serieus. Of als je voetballiefhebber claimt te zijn en dan een hekel hebt aan Ajax en zelf voor PSV bent. Wie ben jij, denk ik dan. Terwijl dat natuurlijk he-le-maal nergens op slaat, want wie ben IK om daar iets van te vinden en er zelfs minderwaardig over te doen? Iedereen heeft toch recht op zijn of haar eigen mening. Zo krom als een hoepel natuurlijk, hoe ik beredeneer. 

En is alles dan maar kut in mijn leven? Nee. Eerdergenoemde dingen als voetbal (sowieso sport in het algemeen) en muziek zijn natuurlijk een godsgeschenk. Wat moet een mens zonder? Hetzelfde geldt voor goede vriendschappen, liefde, gezelligheid en chocola. Goede films en series. En drank. En boeken. En games. En honden- en kattenfilmpjes op Facebook. En seks vooral ook niet te vergeten. Daar hou ik me dan maar aan vast…

Advertenties

Een gedachte over “Darkness, Darkness

  1. Hoi Elco,
    Het heeft even geduurd, moest nadenken over je blog, heftig!!……en pijnlijk om te lezen. Vond het best moeilijk om hier op te reageren. Kan wel zeggen dat je er mag zijn zoals je bent………en ik jou een goeie vriend voor Marlies en een lieve papa voor jullie kindje.
    Liefs

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s