Adios 2016

Ondanks een aantal mooie momenten in 2016, ben ik toch vooral blij dat we dit jaar vandaag kunnen afsluiten en morgen weer beginnen aan een nieuw jaar. Geen new year, new me bullshit, maar hopelijk een jaar waarin het allemaal wel wat leuker wordt.

Hét hoogtepunt van 2016 was zonder twijfel mijn huwelijksaanzoek en het JA-woord daarop van Marlies. Da’s logisch. Een ander hoogtepunt was de promotie van Go Ahead Eagles naar de Eredivisie na een jaar afwezigheid. Dat is waar je het voor doet uiteindelijk, spelen op het hoogste niveau. Aan de andere kant is dit jaar ook het jaar geweest waarin ik voor het eerst serieus heb overwogen om geen seizoenkaart meer te kopen.

Niet om het sportieve gedeelte, als Go Ahead-supporter verlies je nu eenmaal vaker dan dat je wint. En ik heb meer mooie momenten beleeft in de Eerste Divisie dan in de Eredivisie. Maar de club verandert en ik vraag mezelf vaker en vaker af of ik daar nog wel bij hoor, of ik daar bij wíl horen. Ik laat ook soms een wedstrijdje schieten om gewoon thuis op tv te kijken, dat was eerder ondenkbaar. Maar ondanks dat ik me minder verbonden voel blijft het uiteindelijk toch de club van mijn stadje en koop ik volgend seizoen waarschijnlijk gewoon weer een seizoenkaart.

Een andere leuke herinnering uit 2016 is de vakantie die we hebben gevierd met goede vrienden. Of nou ja, zij waren op vakantie en wij mochten een weekje langskomen. Dat was erg gezellig en voor herhaling vatbaar. En natuurlijk niet te vergeten de wedstrijden van Ajax die ik heb bezocht. Dat is toch elke keer weer genieten. Maar verder was het vooral toch een jaar met dieptepunten.

Terroristische aanslagen en oorlogen, gezeik over vluchtelingen en zwarte piet, wat waren we weer lief voor elkaar dit jaar. Trump werd President van de Verenigde Staten. Maar eigenlijk is dat toch allemaal wel een ver-van-mijn-bed-show. Wat me wél heeft geraakt zijn de ziekenhuisbezoeken die we dit jaar hebben gehad (hier schrijf ik later nog wel eens iets over), de depressie waarin ik ben geraakt met de daarbij horende vreselijke gedachtes en natuurlijk het wegvallen van enkele grootheden. En ja, het is ook erg dat er dagelijks duizenden mensen sterven, maar waren zij grootheden als David Bowie, Prince, Muhammad Ali, Alan Rickman of Johan Cruijff? Vooral zo groot als Johan Cruijff? Dit klinkt misschien raar, want ieder mens is toch van waarde hoor ik u denken. Maar kreeg tante Corrie of Frits de overbuurman Bernabéu stil? Waren zij de beste voetballer ter wereld? Waren zij geniaal, buitenaards? Exact. En misschien kon tante Corrie wel geweldige taarten bakken en was Frits de overbuurman een begenadigd timmerman. Maar ik geef u op een briefje dat Johan daar óók allemaal beter in was.

De enige man die onsterfelijk werd geacht, bleek tóch sterfelijk. Een aantal jaar geleden overleed Michael Jackson, een andere held van mij. Ik was twee dagen van slag en ik heb wat tranen gelaten. Daarna heb ik er nooit meer om gehuild. Met Johan Cruijff is het anders. Ik kan nog steeds geen filmpje van hem zien of alleen maar zijn stem horen zonder natte ogen te krijgen. Ook nu ik dit schrijf weet ik het weer niet droog te houden.

Och Johan, wat mis ik hem. De allergrootse.

Advertenties

Een gedachte over “Adios 2016

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s