Boekrecensie (en een beetje over mezelf): Sophia Dembling – De kracht van stille mensen

Was ik verlegen? Gemeen? Bevooroordeeld? Misantropisch? Streng? Had ik een hekel aan mensen? Was ik contactgestoord? Wat was er met me aan de hand en hoe kon ik veranderen en het soort uitbundige, ‘lang leve de lol’-persoon worden dat iedereen graag ziet?
Waarom lukt me dat niet?
Omdat dat nu eenmaal niet in mijn aard ligt.

Ik ben introvert. En er is helemaal niets met me aan de hand.

 

Ik ben altijd anders geweest. Anders dan andere kinderen uit de klas, anders dan neefjes en nichtjes, anders dan vrienden. Natuurlijk speelde ik buiten en voetbalde ik graag met vriendjes, maar ik vond het ook heerlijk om alleen op m’n kamer te zijn om te spelen of te lezen. Ik voelde dat ik anders was, maar wist niet wat ik mankeerde. Ik heb op zeer jonge leeftijd onder behandeling gestaan bij een psychiater en op m’n tiende bij een orthopedagoog, m’n ouders maakten zich zorgen. Waarom trekt Elco zich makkelijk terug voor onbekende dingen en is hij bang voor nieuwe dingen?

Zelfs tot voor kort heb ik me afvraagt wat er nu mis met me was. Had ik een handicap, was ik soms (licht) autisch? Ja, dat heb ik serieus gedacht. Na het lezen van het boek De kracht van stille mensen van Sophia Dembling ben ik er ein-de-lijk achter wat ik ben. Ik ben introvert! Bijna een jaar geleden tipte mijn vriendin mij over dit boek nadat ze er over had gelezen bij blogger Shirley Visser, die ze al enkele jaren volgt. Enkele dagen lag het boek dan ook bij ons in huis en gisteravond had ik hem eindelijk uit. Ik las het boek namelijk met tussenpozen en zodoende lag hij zelfs enkele maanden in m’n nachtkastje, omdat ik er maar niet doorheen kwam. Niet omdat het een moeilijk boek is, maar ik vond hem niet fijn lezen. Ik stoorde me er zelfs op een gegeven moment aan.

Na het lezen van dit boek ben ik er niet 100%, maar 1000% van overtuigd dat ik introvert ben, op iedere bladzijde staat wel iets waarin ik mezelf herken. Ik ben heel graag alleen, ik verveel me nooit op die momenten en ik heb een hekel aan bellen. Mijn gedachten gaan de hele dag door en complimenten wuif ik weg. Op feestjes en verjaardagen zit ik liever in een hoekje dan dat ik in het middelpunt van de belangstelling sta, een beetje spelen met het aanwezige huisdier of de hoes van die gave elpee aandachtig bestuderen. Ik luister veel liever dan dat ik praat en als ik wil praten dan voer ik liever een echt diepgaand gesprek dan dat ik zo’n oppervlakkig praatje moet houden. ‘Hoe is het?’ en voordat je kunt antwoorden is de vraagsteller alweer weggedraaid, omdat hij of zij alweer iemand anders heeft gespot.

‘Kijk eens wat vrolijker’, ‘Je moet meer plezier uitstralen’, ‘Ben je chagrijnig?’, hoe vaak heb ik dat wel niet aan moeten horen. Ik ben gewoon geconcentreerd bezig en blijkbaar kijk ik dan niet enthousiast of zelfs boos, maar zo is mijn gezichtsuitdrukking nou eenmaal. Of m’n moeder die vaak genoeg zei dat ik een assertiviteitscursus moest gaan volgen, alleen het idee al. De gruwel. Laat mij maar lekker introvert zijn. Dat betekent heus niet dat ik alleen maar dag en nacht binnen zit als een kluizenaar. Ik ga ook graag iets leuks doen met vrienden, geniet van een dagje uit of naar een concert. Maar gewoon niet te vaak, dat vreet energie en ik heb dan weer tijd alleen nodig om mezelf weer op te laden. En natuurlijk, als m’n dierbare vrienden of mijn ouders mij nodig hebben sta ik er, ongeacht hoe ik me voel en op welk onmogelijk tijdstip dan ook.

Wat me zo stoorde aan het boek was de manier van schrijven. Heel erg verdedigend, alsof introverte mensen zielig en minder zijn en die verdediging nodig hebben. ‘Ja, maar wij doen er ook toe hoor! Wij zijn niet minder dan extraverte mensen!’ Ik hoef die verdediging niet, we zijn allemaal gelijk. Introvert of extravert, blank, geel, zwart of paars, dik of dun. Naarmate het boek vorderde kwamen er ook dingen in terug die ik eerder in het boek ook al las, Dembling trad iets te vaak in herhaling. Ook laat ze blijken alsof alle introverten hetzelfde zijn, dezelfde gedachten hebben en hetzelfde voelen. Ze scheert iedereen over één kam, maar we zijn allemaal verschillend, iedereen heeft z’n eigen manier van introversie.

Extraverte mensen treden graag op de voorgrond, publieke figuren en mensen in de top van het bedrijfsleven zijn dan ook negen van de tien keer extravert. Mensen kijken nu eenmaal liever naar zulke charismatische, aandachtsgeile personen. Geef ze ook eens ongelijk. Maar maakt ze dat ook beter dan een introvert iemand? Ik durf met zekerheid te zeggen dat mijn algemene ontwikkeling en intelligentie een stuk hoger liggen dan die van een flink aantal extraverte (soon to be ex-)collega’s met gelijke of hogere functies. Ik hoef er alleen niet mee te koop te lopen. Laat mij maar die ietwat verlegen, stille jongen zijn…

Conclusie: ik heb veel geleerd over mijzelf door dit boek. Ik weet nu absoluut zeker dat ik introvert ben en er staan zelfs nog enkele handige tips in om toe te passen. Als je door de – naar mijn mening – irritante manier van schrijven heen kunt lezen is dit best een handig boek voor introverte, maar óók extraverte mensen om begrip te hebben voor elkaar en waar nodig elkaar te helpen.

 

 

Advertenties

Een gedachte over “Boekrecensie (en een beetje over mezelf): Sophia Dembling – De kracht van stille mensen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s