Mijn eerste tattooage 

Voor zover ik weet heb ik altijd een fascinatie gehad voor tattoos. Als kind liep ik vaak met van die plakplaatjes op m’n armen die bij de kauwgom zaten en in m’n pubertijd heb ik tijdens de vakantie weleens zo’n hennatattoo laten zetten. 

Zo rond mijn 16de, 17de wilde ik dan ook wel een echte tattoo, maar dat mocht absoluut niet van m’n ouders. Als ik op mezelf zou wonen moest ik het zelf weten, maar zolang ik thuis woonde was het een no go. Tuurlijk dacht ik weleens stoer dat ik er gewoon een zou laten zetten, want eenmaal erop kunnen ze er toch niets meer aan doen en mij het huis uittrappen zullen ze niet doen. Toch heb ik nooit serieus overwogen om dat te doen, en dat is maar goed ook. DEVENTER of GAE in Old English lettertype op mijn onderarm, hoe cliché en vooral, hoe ordinair. Jeugdige onwetendheid, laten we het daar maar op houden. 

Inmiddels ben ik ruim twee jaar uit huis en twee weken geleden heb ik eindelijk een tattoo laten zetten! Geen voetbalgerelateerd plaatje of iets wat in de buurt komt van wat ik tien jaar geleden wilde, maar een soort van eerbetoon aan m’n overleden honden. Er zullen vast mensen zijn die zich afvragen waarom je een tattoo zou nemen van een huisdier en dat kan ik begrijpen. Voor mij waren Bobbie en Bowy echter meer dan huisdieren, ze waren m’n vrienden. Mijn beste vrienden.

Ik had al een aantal jaar in m’n hoofd dat ik een tattoo wilde met betrekking tot Bob en Bo. Toen eerstgenoemde een aantal maanden terug naar de hondenhemel ging was het voor m’n gevoel tijd om actie te ondernemen. Na een tijdje van zoeken op internet en social media kwam ik terecht bij Mia’s Tattoovision uit Zwolle. Daar werkt Gerard als leerling, hij is de fotograaf van de Paceshifters. Na het bekijken van z’n werk op zijn Instagram-account was ik dusdanig onder de indruk van zijn stijl dat ik daar mijn tattoo wilde laten zetten. Ik had al een idee in m’n hoofd en heb dat samen met hem uitgewerkt. Uiteindelijk heeft Mia hem gezet. Maar het is in dat vieze Zwolle hoor ik mensen nu denken, of beter gezegd, in Olle. Tja, die kinderachtige dingen zei ik ook toen ik jonger was. Ja, de voetbalclub daar is kut, maar voor de rest is er weinig mis met die stad. Je kunt er prima winkelen, ze hebben een mooi poppodium en in de IJsselhallen kun je ook regelmatig terecht voor een goed concert. En Herman Brood komt er vandaan, niet te vergeten!

Het zetten van de tattoo viel me mee, vooraf was ik toch wel erg benieuwd naar de pijn. In het begin was het even apart, maar na een paar seconden was ik er aan gewend en was het goed vol te houden. Af en toe op bepaalde plekjes moest ik even de tanden op elkaar zetten omdat het irritant werd, maar al met al viel het reuze mee. Ik dacht dat ik er een kwartiertje lag, maar het bleek uiteindelijk ruim 40 minuten te hebben geduurd. Na afloop zei ik ook direct dat het niet bij deze ene tattoo zou blijven en ik zit dan ook alweer vol met ideeën voor de volgende!
  
Daar zit je dan, met een stuk folie om je been. 
 
Het eindresultaat! 

  

Leuk filtertje eroverheen. 
 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s