Aju paraplu!

Het was een lang seizoen, eindelijk zit het erop. Zoals ik eerder al schreef zou ik na dit seizoen stoppen met voetbal en nu het zover is voelt het als een enorme opluchting. 

Ja, er waren best leuke momenten – ik noem bijvoorbeeld de sixday van afgelopen weekend – maar het was verder vooral kommer en kwel. Ik ergerde me eerder groen en geel dan dat ik het leuk vond, het plezier verdween als sneeuw voor de zon. Ook al gaat het maar om amateurvoetbal op een bedenkelijk niveau, negentig minuten je kop erbij houden is toch niet teveel gevraagd?

Bepaalde dames die aan de zijlijn lekker lopen te kletsen en ondertussen over elkaar roddelen en ook nog als ordinaire viswijven schreeuwen hoe er gevoetbald moet worden terwijl ze nog nooit een bal van dichtbij gezien hebben, huilen als je een ijsbeentje krijgt, na een kwartiertje sjokken al kapot zijn, elke wedstrijd opnieuw weer zeuren dat we elkaar positief moeten benaderen, niet in jezelf willen investeren, na twee seizoenen nog niet weten welke kant je op moet vlaggen bij een ingooi, het zogenaamd te druk hebben om te reageren in de groepsapp als het een keer niet over zuipen of lekkere wijven gaat. Nee sorry, daar pas ik niet tussen. Als je er één of misschien hooguit twee in je team hebt die niet snappen hoe het werkt valt het nog te overzien, maar vijf of zes is gewoon teveel. Ik vind het heel jammer voor de jongens met wie ik wel leuk heb samengespeeld, maar het is niet anders. 

Aju paraplu!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s