Nooit meer voetballen, wat nu?

‘Ik acht de kans op een succesvol herstel zeer klein’, aldus de specialist. Hoewel het nu al enkele maanden geleden is, kan ik me de exacte woorden van hem nog goed herinneren. Al jaren lang loop ik nu met een kapotte linkerknie. Na de MRI van afgelopen december blijkt dat er teveel schade is om er iets aan te doen.

Laat ik jullie eerst even mee terugnemen naar 30 maart 2008. Op die bewuste zondagmiddag gebeurde het. Een duw na een ruzie en een daarbij horende valpartij is achteraf gezien het begin van het einde geweest. Ik ben nog zelfstandig naar huis weten te komen, maar al snel werd m’n knie ontzettend dik. De volgende dag ben ik naar de huisarts geweest, hij verwees me door naar de fysiotherapeut. Daar werd verteld dat mijn meniscus een optater heeft gehad, maar niets ernstigs. Met oefeningen en veel rust zou het binnen een aantal weken weer beter moeten gaan. Maar het werd niet beter. Een pijnlijke knie, een knie die vaak op slot schoot en nog regelmatig dik werd van het vocht, het schoot allemaal niet op. Na lang aankloten werd ik uiteindelijk naar het Deventer Ziekenhuis gestuurd, daar werden foto’s gemaakt. Uit de foto’s bleek dat er een stukje van het kraakbeen in mijn knie was afgebroken en daar rondzwierf. In februari 2009 hebben ze middels een kijkoperatie het losse fragment kraakbeen verwijderd en hebben ze mijn knie verder opgeschoond. Heel fijn natuurlijk, maar ik mocht sindsdien eigenlijk niet meer voetballen. ‘Je kunt altijd nog biljarten’, grapte één van de aanwezige zusters. Goede grap. Stop lekker een biljartbal in je hol, mens. Omdat ik niet zonder voetbal kan, ben ik gewoon weer gaan voetballen. Ik had nog wel soms een pijnlijke knie en vooral in de wintermaanden omdat het kraakbeenweefsel dan stijf werd, maar het ging goed. Tot 16 september 2013. Een verkeerde beweging op het veld bleek fataal. Ik wist gelijk dat het mis was en dat het dezelfde kwetsuur betrof. Ik ben toen weer naar het Deventer Ziekenhuis geweest om een MRI te laten maken. Daaruit bleek dat er wederom een stuk kraakbeen was afgebroken, ditmaal een groter stuk van 2 bij 2 centimeter. De arts stelde toen voor om niet nog een kijkoperatie uit te voeren maar om me door te sturen naar Groningen, naar het Martini Ziekenhuis. In een beperkt aantal ziekenhuizen voeren ze een kraakbeentransplantatie uit, waaronder dus in Groningen. Ze halen dan een stukje goed kraakbeen weg, dit wordt in een laboratorium opgekweekt tot miljoenen kraakbeencellen en drie maanden later wordt dat weer teruggeplaatst in het gat in m’n kraakbeen wat weer moet leiden tot een gezonde knie. Toch besloot de specialist in Groningen eerst een kijkoperatie te doen, een kraakbeentransplantatie kon dan altijd later nog. Dan had ik dus net zo goed gewoon in Deventer geholpen kunnen worden. In februari 2014 hebben ze toen in Groningen de kijkoperatie uitgevoerd en na zes weken moest ik terugkomen voor controle. De kijkoperatie had niet genoeg geholpen, maar de arts wilde het nog even een tijdje aanzien of het misschien toch nog zou verbeteren. Maar het verbeterde niet, dus na enige tijd stond ik weer in Groningen. Er is toen besloten om dan toch de transplantatie uit te voeren. Maar omdat het een hele dure operatie is, moest ik eerst met mijn zorgverzekeraar overleggen hoe het met de vergoeding zat. Nadat dat achter de rug was kon de operatie worden ingepland. In augustus kreeg ik een operatiedatum, het zou begin september worden. Ik was als een kind zo blij, eindelijk van mijn knieklachten af! En ook al zou het revalidatieproces zwaar en langdurig zijn, ik had er voor over. Alles voor een gezonde knie, alles om weer te kunnen voetballen. Een dag (!) voor de operatie kreeg ik een belletje, de operatie was vanwege problemen in het laboratorium uitgesteld. Welke problemen dat waren, werd niet verteld. Maar ach, ik wachtte al zo lang dus nog iets langer wachten maakte niet uit. Na enkele weken kreeg ik een nieuwe datum, de operatie stond nu gepland voor halverwege november. Een aantal weken voor de operatie kreeg ik echter weer een telefoontje, wederom was het uitgesteld. Omdat het laboratorium midden in een overname zat en er daardoor financieel geen akkoord tussen het ziekenhuis en dat laboratorium was, was het nog niet mogelijk om te opereren. Ook verwachtte Groningen dat het voor het einde van het jaar niet opgelost zou worden, dus werd geopperd om me naar het St. Antonius in Utrecht te sturen. Zij hadden al wel een goede regeling getroffen dus daar kon de operatie wél doorgaan. Op naar Utrecht dus. De specialist aldaar wilde eerst een nieuwe MRI laten maken, omdat ik pijnklachten had op een andere plek dan waar de schade volgens de oude MRI zou moeten zitten. Begin december is die MRI gemaakt en enkele dagen later kreeg ik het slechte nieuws te horen…

Een droom spatte dus uiteen. En al heb ik niet zoveel talent als m’n vader, ik ben minstens zo gek op het spelletje. Maar ze zeggen vaak dat het talent een generatie overslaat, dus daar hopen we dan maar op. 😉 Voetballen behoort nu echt tot het verleden, wil ik nog redelijk normaal kunnen lopen en functioneren. Ik moet dus leren leven met dagelijks pijn aan mijn knie. Ook heb ik er gratis en voor niets een pijnlijke kuit bij gekregen, omdat ik anders ben gaan lopen. De pijn in m’n kuit is soms tijden zo goed als weg, om vervolgens weer een tijdje heftiger te worden. En als bepaalde mensen vragen hoe het nu gaat, zeg ik vaak dat het prima gaat. Omdat ik weet dat zij het vragen om het vragen en niet uit oprechte interesse. Wel overweeg ik nog een second opinion, desnoods in België waar ze nog nét weer iets verder zijn op het gebied van dergelijke kwetsuren. De arts in Utrecht raadde aan om alleen statische, rechttoe-rechtaan sporten te beoefenen. Maar wat moet ik dan? Dammen of schaken? Stilzitten kan ik niet, ik heb een enorme drang om te bewegen. En hoewel ik een abonnement heb op de sportschool, is dat niet genoeg. Ik moet vrij kunnen bewegen, kunnen rennen. Daarom ben ik sinds kort begonnen met hardlopen. En ik weet dat dit ook niet goed is voor mijn knie, maar wel een stukje minder dan voetballen. Geen rare draai- en kapbewegingen, geen duels met tegenstanders of plotselinge tempowisselingen. Ook heb ik me ingeschreven voor de IJsselloop van 5 kilometer. Conditioneel kan ik de 10 kilometer ook zat aan, maar of mijn knie dat houdt is de vraag.

Voetbalschoenen   De voetbalschoenen zijn aan de wilgen gehangen

Hardloopschoenen Hallo hardloopschoenen!

Advertenties

2 gedachten over “Nooit meer voetballen, wat nu?

  1. hallo Elco, je hebt gelijk als je zegt “het gaat wel goed” , de meeste mensen vragen het uit gewoonte. Het is goed te lezen, dat je wel lekker kunt hardlopen, dus mentaal zit het wel goed met je. Hopelijk kunnen ze in Belgie wel wat voor je doen. Misschien is jeugdtrainer wel wat voor jou? Houd de moet erin en laat je niet kisten. groetjes, ype

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s