Steriel (2)

Dit is een vervolg op de column steriel. Blijkbaar heb ik met die column een verkeerde indruk achter gelaten bij een aantal mensen. ‘Waarom ga je dan nog naar Go Ahead?’, werd me gevraagd. Natuurlijk ga ik er nog met plezier heen.

Ten eerste omdat ik vind dat dat hoort. Als je voetballiefhebber bent en je komt uit Deventer, dan ben je voor Go Ahead. Of je er daarnaast nog een tweede club op nahoudt moet je zelf weten. Sommigen vinden dat niet kunnen, anderen vinden van wel. Ik behoor tot die laatste categorie. Zo ben ik naast Go Ahead Eagles voor Ajax. Dat is een beetje vloeken in de kerk, want Deventer is vooral Feyenoord-minded. Echter, als Go Ahead en Ajax tegen elkaar spelen juich ik alleen voor rood en geel. Maar uit Deventer komen en niets met Kowet hebben, nee, dat gaat er bij mij niet in.

Ten tweede ga ik nog met plezier naar het stadion om mijn favoriete team live in actie te zien en om te ouwehoeren met vrienden. Over de spiegeltjes in de schoenen van Mohammed Allach en Pascal Heije, over Geoffrey Knijnenburg die over zijn eigen benen struikelt, over je kameraad die nog wat saus in z’n mondhoeken heeft zitten van zijn zojuist verorberde broodje hamburger en over rare dingen die je de afgelopen week op het werk hebt meegemaakt. Ook is het heerlijk om af en toe te zeiken op van alles. Een schot van Sjoerd Overgoor die richting cornervlag gaat en dan zeggen dat je oma dat beter kan, zeiken op elke beslissing tegen Go Ahead van de scheidsrechter terwijl hij gewoon terecht fluit, zeiken op het vreselijk domme ‘wie niet springt is voor Zwolle’ terwijl we tegen AZ, Cambuur of FC Utrecht spelen.

Ten derde blijf ik gaan om de ploeg te ondersteunen, ze naar de overwinning te schreeuwen. Al die emoties tijdens zo’n wedstrijd moet je meemaken, dat moet je voelen. Uit puur enthousiasme in de armen vallen van je buurman na een belangrijk doelpunt, de teleurstelling voelen na een tegendoelpunt en het daarbij behorende afreageren op een hek, een stoeltje of iets anders wat in de buurt is. Na het laatste fluitsignaal de overwinning vieren met supporters en spelers, op dat moment zijn we samen allemaal even één. Na die tijd zet je het op een zuipen in het supportershome om de drie punten te vieren of om het verdriet van de nederlaag weg te drinken. Of je gaat direct naar huis met een euforisch gevoel of met de pest in je lijf om vervolgens moeilijk de slaap te vatten van alle adrenaline.

Tot slot ben en blijf ik Go Ahead-supporter omdat ik er trots op ben. Want hoe veel je als supporter ook lijdt en hoe kut het soms ook is, Go Ahead is wel de mooiste kutclub van heel Nederland!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s